Czy w Polsce można wpisać się do jednego rejestru, który zablokuje ci grę u wszystkich legalnych operatorów naraz? Nie. Centralny rejestr samowykluczonych na razie nie istnieje. Proponuje go dopiero raport Krajowego Centrum Przeciwdziałania Uzależnieniom (KCPU), opublikowany w czerwcu 2026 r. Samowykluczyć się możesz dziś wyłącznie u konkretnego operatora, osobno u każdego z nich. Sąd może już dziś orzec zakaz gry, ale żaden przepis nie każe kasynu go sprawdzić. Ten tekst wyjaśnia, co dokładnie proponuje KCPU, czego w obowiązującym prawie brakuje i co zmieniłby rejestr, gdyby powstał. Jeśli czytasz to, bo gra przestała być rozrywką, pomoc znajdziesz niżej. Najpierw ona, potem przepisy.

Potrzebujesz pomocy teraz?

Telefon zaufania ds. uzależnień behawioralnych Krajowego Centrum Przeciwdziałania Uzależnieniom (KCPU): 801 889 880, koszt połączenia zgodny z taryfą operatora. Więcej informacji znajdziesz na kcpu.gov.pl, a najbliższą placówkę pomocową w bazie uzaleznieniabehawioralne.pl. Ogólny przegląd tematu znajdziesz w tekście uzależnienie od hazardu – gdzie szukać pomocy. Ten tekst nie zastąpi porady prawnej ani terapeutycznej.

Czy w Polsce istnieje centralny rejestr samowykluczonych?

Ustawa o grach hazardowych, w brzmieniu obowiązującym we wrześniu 2026 r., nie zna pojęcia samowykluczenia. Słowo to nie pojawia się w niej ani razu, podobnie jak instytucja rejestru osób wyłączonych z gry. Nie prowadzi go Ministerstwo Finansów i nie prowadzi go żaden inny organ. To, co dziś bywa nazywane samowykluczeniem, zależy w całości od regulaminu poszczególnego operatora, nie od przepisu ustawy.

Art. 15i ust. 1 ustawy nakłada na podmiot urządzający gry obowiązek posiadania regulaminu odpowiedzialnej gry. Musi on zapewniać m.in. rejestrację konta gracza (pkt 3), „mechanizmy umożliwiające uczestnikom gry kontrolę swojej aktywności” (pkt 4) oraz zakaz dalszej gry po wyczerpaniu środków (pkt 5); ust. 2 każe ten regulamin zatwierdzić Ministrowi Finansów. Ustawa zastrzega przy tym w art. 27 ust. 2, że w grach hazardowych mogą uczestniczyć wyłącznie osoby pełnoletnie. Warunki samowykluczenia, na jak długo i czy da się je cofnąć, ustala więc każdy operator sam, w granicach tego, co zatwierdzi resort.

To, jak wygląda samowykluczenie u operatora działającego legalnie w Polsce, opisuje osobny tekst o tym, jak działa samowykluczenie u operatora. Tu interesuje nas coś innego: dlaczego jednego wspólnego rejestru nie ma i co miałoby się zmienić.

Co dokładnie proponuje KCPU?

Rekomendację centralnego rejestru zawiera raport Uprawianie gier hazardowych na nielegalnych stronach internetowych, dokument podsumowujący, który dla KCPU przygotował zespół badaczy (M. Bartczuk, A. Cudo, M. Jareniowski, B. Lelonek-Kuleta, A. Narvoiš-Sobolevska, K. Skowronek) z grantu Funduszu Rozwiązywania Problemów Hazardowych nr 215/Eko/HB/2024. Metodologia objęła analizę prawną, badanie CAWI na próbie 5000 dorosłych użytkowników internetu i dodatkowo 1000 regularnych graczy (co najmniej raz w miesiącu), 20 wywiadów pogłębionych oraz panel delficki. PDF raportu jest datowany na 16 czerwca 2026 r.

W rozdziale 3.2 „Rekomendacje w zakresie monitorowania zjawiska i dostępu do danych” raport wprost proponuje: „Zasadne jest wdrożenie elektronicznego centralnego rejestru osób objętych orzeczonym przez sąd zakazem uczestnictwa w grach hazardowych i wstępu do ośrodków gier, obejmującego również gry hazardowe urządzane przez sieć Internet.” W rozdziale 3.3 pojawia się druga część pomysłu: rejestr miałby objąć też samowykluczenie. Wśród proponowanych narzędzi samokontroli wymienia się „czasowe lub trwałe samowykluczenie (powiązane do centralnego rejestru samowykluczonych)”.

To rekomendacja badaczy, nie projekt ustawy ani stanowisko Ministerstwa Finansów. KCPU podlega ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, a raport powstał na zlecenie tej instytucji, nie z jej inicjatywy legislacyjnej.

Zakaz orzeczony przez sąd: co już jest w prawie i czego brakuje?

Coś, co przypomina „zakaz grania”, w polskim prawie już istnieje. Nie jako samowykluczenie, lecz jako środek karny. Kodeks karny w art. 39 pkt 2d wymienia „zakaz wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych”. Art. 41c § 2 pozwala sądowi orzec go, gdy skazanie dotyczy przestępstwa popełnionego w związku z urządzaniem gier hazardowych lub udziałem w nich (§ 1 wyłącza z tego loterie promocyjne), a art. 43 § 1 określa czas trwania: od roku do lat 10. Kto się do zakazu nie stosuje, naraża się na odpowiedzialność z art. 244, czyli karę pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Kodeks karny wykonawczy w art. 181c nakazuje sądowi przesłać odpis wyroku ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych oraz komendantowi powiatowemu (rejonowemu, miejskiemu) policji. Odpis więc gdzieś trafia.

Tu zaczyna się luka, którą wypełnić ma rejestr. Ustawa o grach hazardowych w art. 15a każe ośrodkom gier prowadzić rejestrację gości: imię, nazwisko, dokument, PESEL, adres, obywatelstwo jako warunek wstępu, a art. 15i ust. 1 pkt 3 wymaga rejestracji konta przy grze online. Żaden z tych przepisów nie mówi jednak, że dane gościa czy nowego konta mają być sprawdzane na liście osób objętych sądowym zakazem. Odpis wyroku trafia do ministra i do policji, ale ustawa nie tworzy rejestru, w którym operator mógłby taki zakaz w ogóle zweryfikować. Co to oznacza w praktyce? Sąd może orzec zakaz, kasyno może zarejestrować gościa po PESEL-u, a mimo to żaden przepis nie łączy jednego z drugim. Dokładnie tę lukę nazywa rekomendacja 3.2.2, mówiąc o „zwiększeniu skuteczności wykonywania orzeczonych środków”.

Katalog środków karnych w Kodeksie karnym skarbowym (art. 22 § 2) takiego zakazu nie wymienia, a art. 20 § 2 nie wskazuje art. 39 pkt 2d ani art. 41c Kodeksu karnego wśród przepisów stosowanych odpowiednio. Z brzmienia przepisów wynika więc, że osoba skazana wyłącznie za udział w nielegalnej grze z art. 107 § 2 Kodeksu karnego skarbowego zakazu wstępu tą drogą nie dostanie. To jednak wniosek z samego tekstu ustaw, nie z orzecznictwa, i przed decyzją warto to skonsultować z prawnikiem.

Dlaczego KCPU łączy rejestr z nielegalnym hazardem?

Raport, który proponuje rejestr, w tej samej próbie mierzył też skalę gry na stronach bez polskiego zezwolenia. Kiedykolwiek w życiu spróbowało jej 12,7% dorosłych użytkowników internetu (95% CI: 11,1–14,4%); w ostatnich 30 dniach odsetek wyniósł 5,5% (4,5–6,5%). Metoda pośrednia, która ma ograniczać wpływ niechęci do przyznania się wprost, dała wyniki wyższe: 15,3% i 8,2%. Wśród graczy regularnych odsetek grających nielegalnie w ostatnich 30 dniach sięgnął 17,9%.

Raport wiąże potrzebę rejestru właśnie z różnicą w skali problemowego grania: wskaźnik PGSI pokazał problemowe granie u 66,1% osób grających na nielegalnych stronach wobec 27,7% wśród pozostałych, a brak jakichkolwiek problemów zadeklarowało odpowiednio 3,4% i 24,7%. Wysokie szkody finansowe zgłosiło 40,7% grających nielegalnie wobec 8,1% pozostałych, psychologiczne 41,5% wobec 7,2%.

Sami autorzy zastrzegają, że to badanie przekrojowe: „nie pozwala rozstrzygnąć, czy korzystanie z nielegalnych stron zwiększa ryzyko problemowego hazardu, czy też osoby z już bardziej nasilonymi problemami częściej sięgają po ofertę nielegalną”. Związek w danych jest wyraźny. Kierunek zależności przyczynowo-skutkowej pozostaje niejasny. Właśnie dlatego KCPU łączy centralny rejestr z ograniczaniem dostępu do nielegalnej oferty, nie tylko z ochroną w legalnych kasynach.

Co by zmienił centralny rejestr, a czego by nie zmienił?

Gdyby rejestr, jaki proponuje KCPU, powstał, zmieniłby trzy rzeczy naraz. Po pierwsze, jeden wpis zamiast osobnego zgłoszenia u każdego operatora (rekomendacja 3.3.3). Po drugie, zakaz orzeczony przez sąd dałoby się sprawdzić już przy rejestracji konta czy wejściu do ośrodka gier, co według raportu miałoby „zwiększyć skuteczność wykonywania orzeczonych środków” (3.2.2). Po trzecie, rejestr wprost obejmowałby też grę przez internet, nie tylko ośrodki stacjonarne.

Są jednak granice, których sam raport nie pomija. Rejestr wiązałby wyłącznie podmioty działające w polskim systemie zezwoleń, a strony bez takiego zezwolenia i tak by go nie sprawdzały. KCPU sam przyznaje, że blokowanie domen ma „ograniczenia praktyczne”: adres domeny da się zmienić, a serwery bywają poza Polską. Rejestr dotyczyłby osoby, a nie strony, ale problem serwerów spoza kraju pozostałby ten sam.

Czego rejestr nie rozstrzyga, bo raport tego po prostu nie precyzuje: jak długo trwałby wpis, w jakiej formie by powstawał, ani kto miałby go prowadzić i administrować danymi. KCPU rekomenduje samą ideę, nie jej wykonanie.

Jak działają podobne rejestry w innych krajach?

Model, o którym pisze KCPU, w Europie już działa w trzech różnych wariantach.

KrajRejestr i instytucjaJak działa
CzechyRejstřík vyloučených osob (RVO), Ministerstwo FinansówWpis na wniosek (roczny okres ochronny bez możliwości wykreślenia) i z mocy prawa, m.in. dla osób z sądowym zakazem, w upadłości lub pobierających świadczenia mieszkaniowe
EstoniaHAMPI, Urząd Podatkowo-Celny (EMTA)Tylko na wniosek, na 6–36 miesięcy; 20 149 osób według stanu na 31.12.2025
SzwecjaSpelpaus.se, SpelinspektionenSamowykluczenie u wszystkich licencjonowanych operatorów naraz; do wyboru 10 dni, 1, 3, 6 miesięcy lub czas nieokreślony (min. 12 miesięcy); 142 862 osoby „just nu”

Czeski model łączy dokładnie te dwa elementy, które KCPU proponuje osobno: wpis na żądanie i wpis z mocy prawa dla osób z sądowym zakazem. Szwedzki pokazuje, jak wygląda rejestr obejmujący wszystkich licencjonowanych operatorów naraz, czyli mechanizm najbliższy temu, co miałoby rozwiązać „jedno zgłoszenie zamiast wielu” z rekomendacji 3.3.3.

Czy trwają prace nad takim rejestrem?

Według stanu na wrzesień 2026 r. nie ma projektu ustawy wprowadzającego centralny rejestr samowykluczonych. Wśród druków Sejmu X kadencji zawierających słowo „hazard” (m.in. 840, 860, 2356, 2597, 2641, 3012, 3018) żaden nie dotyczy samowykluczenia. Druk 2356 z grudnia 2025 r. odnosi się do gry o wirtualne dobra (tzw. loot boxy), a druk 2597 stał się już ustawą o działalności pożytku publicznego (Dz.U. 2026 poz. 1040). Ministerstwo Finansów w komunikacie z 12 czerwca 2026 r. ograniczyło się do stwierdzenia, że sprawę monitoruje. Sam raport KCPU też nie wskazuje żadnego terminu, do którego rekomendacja miałaby zostać wdrożona, ani instytucji, która miałaby to zrobić.

Co możesz zrobić dziś?

Skoro wspólnego rejestru nie ma, jedyna droga prowadzi dziś przez regulamin konkretnego operatora: samowykluczenie i limity ustawiasz osobno, u każdego z nich. Dokładne zasady u legalnego operatora w Polsce, w tym typowe okresy blokady i sposób jej zniesienia, opisuje tekst o tym, jak zablokować sobie dostęp do gry.

Legalny operator ma obowiązek zapewnić mechanizmy kontroli twojej aktywności i zakaz gry po wyczerpaniu środków (art. 15i). Strona bez polskiego zezwolenia takiego obowiązku nie ma, co KCPU nazywa wprost „brakiem standardów ochrony uczestnika gry” w przypadku nielegalnej oferty. Więcej o tych obowiązkach w tekście o zasadach odpowiedzialnej gry.

Jeśli martwisz się o kogoś bliskiego: sam nie wpiszesz go do centralnego rejestru samowykluczonych, bo taki rejestr jeszcze nie istnieje. Możesz za to skontaktować się z KCPU albo przeczytać, jak pomóc bliskiej osobie z problemem hazardowym.

Najczęściej zadawane pytania

Czy w Polsce można wpisać się do rejestru samowykluczonych?

Nie. Centralny rejestr samowykluczonych nie istnieje. To rekomendacja Krajowego Centrum Przeciwdziałania Uzależnieniom z raportu opublikowanego w czerwcu 2026 r., a nie obowiązujący przepis. Samowykluczyć się możesz dziś wyłącznie u konkretnego operatora, zgodnie z jego regulaminem zatwierdzonym przez Ministra Finansów.

Kto zaproponował centralny rejestr samowykluczonych?

Zespół badaczy, który na zlecenie KCPU przygotował raport o hazardzie na nielegalnych stronach internetowych, opublikowany w czerwcu 2026 r. To rekomendacja z badania finansowanego z Funduszu Rozwiązywania Problemów Hazardowych, nie stanowisko rządu ani projekt ustawy.

Czy istnieje już projekt ustawy wprowadzającej taki rejestr?

Według stanu na wrzesień 2026 r. nie. Wśród druków Sejmu X kadencji dotyczących hazardu żaden nie odnosi się do centralnego rejestru samowykluczonych, a Ministerstwo Finansów w komunikacie z czerwca 2026 r. mówi jedynie, że sprawę monitoruje.

Czym różni się samowykluczenie od zakazu orzeczonego przez sąd?

Samowykluczenie to dobrowolna decyzja gracza podjęta u operatora, na zasadach określonych w jego regulaminie. Zakaz z art. 39 pkt 2d Kodeksu karnego to środek karny, który sąd orzeka po skazaniu za przestępstwo związane z hazardem, niezależnie od woli osoby, której dotyczy.

Na jak długo sąd może orzec zakaz uczestnictwa w grach hazardowych?

Art. 43 § 1 Kodeksu karnego przewiduje okres od roku do lat 10. Kto się do zakazu nie stosuje, naraża się na odpowiedzialność z art. 244, czyli karę pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Czy rodzina może wpisać bliską osobę do rejestru samowykluczonych?

Nie. Centralny rejestr samowykluczonych jeszcze nie istnieje, więc nikt – także bliska osoba – nie może do niego nikogo wpisać. Jeśli martwisz się o kogoś, kto ma problem z hazardem, możesz skontaktować się z Krajowym Centrum Przeciwdziałania Uzależnieniom (KCPU) albo przeczytać, jak pomóc bliskiej osobie z problemem hazardowym.

Czy samowykluczenie u jednego operatora działa też u innych?

Nie. To właśnie ten problem miałby rozwiązać centralny rejestr samowykluczonych rekomendowany przez KCPU. Dziś każdy wpis obowiązuje tylko u operatora, u którego go dokonano, więc chcąc wykluczyć się wszędzie, musisz zrobić to osobno, u każdego z nich.

Źródła

  • Krajowe Centrum Przeciwdziałania Uzależnieniom, Uprawianie gier hazardowych na nielegalnych stronach internetowych. Raport podsumowujący (16.06.2026), kcpu.gov.pl, dostęp 22.09.2026
  • Ustawa o grach hazardowych, tekst ujednolicony 18.08.2026, isap.sejm.gov.pl, dostęp 22.09.2026
  • Kodeks karny, tekst ujednolicony 28.08.2026, isap.sejm.gov.pl, dostęp 22.09.2026
  • Kodeks karny wykonawczy, tekst ujednolicony 03.02.2026, isap.sejm.gov.pl, dostęp 22.09.2026
  • Kodeks karny skarbowy, tekst ujednolicony 20.07.2026, isap.sejm.gov.pl, dostęp 22.09.2026
  • Krajowe Centrum Przeciwdziałania Uzależnieniom, telefon zaufania i kontakt, kcpu.gov.pl, dostęp 18.09.2026
  • Baza placówek pomocowych, uzaleznieniabehawioralne.pl, dostęp 18.09.2026
  • Ministerstwo Finansów ČR, Rejstřík vyloučených osob, mf.gov.cz, dostęp 22.09.2026
  • Maksu- ja Tolliamet (EMTA), dane roczne HAMPI, emta.ee, dostęp 14.09.2026
  • Spelinspektionen, spelpaus.se, dostęp 22.09.2026